Niewypowiedziane

Już nie pamiętam czasu gdy lepiej
żyło się nam, teraz ja bez Ciebie
Na sercu lżej gdy myśli zawodzą
Bądź moja, bądź jak dawniej sobą

Pamiętam ten dzień na imprezie siedziałaś
Jako jedyna z wielu słów nie wypowiadałaś
podszedłem wtedy, bo humor dopisał
Nie ma cię tutaj.. dzisiaj

Nie dają spokoju westchnienia pamiętne
pamiętam każde twe słowo, intencję..
I nie wypowiedziany wyraz z ust mych, a szkoda
moja to wina, noc była młoda...

Pokutuję sam w boleści serca
Widziałem dzisiaj Cię, najpiękniejsza
Wtedy wiedziałem, bo wena prowadziła
Nie przyspieszyłem kroku, sekunda, to była godzina

Smutek duszy, łza w mym oku
Wchodząc na most myślałem o skoku
Lecz widok twój przypomniał dobrze
Na czym mi zależy i bym odparł fobię

Nieopisane historie, wyblakłe zdjęcia
Twoje ciało i moje objęcia
Dusza za duszą w rytm błędnych kroków
Ja czuwam, byś miała zapewniony spokój...

Takie tam inne historie..

Napisałbym coś o życiu, ale 

nie chce narzekać ani chwalić

mówiąc jest wspaniale 

chciałbym czasem zabić..

Nie tylko ja a pewność wielka 

Nie wiem co ze sobą zrobić 

Taka tam życiowa rozterka 

Zostawić, czy pić by bardziej sie dobić

Memento Mori codziennie 

Cmentarz zza okna woła 

Jestem sam, a w sercu bezdennie

Choć nie czas i miejsce, to na mnie pora 

Rozterka, czy argument

Myślenie tak, a czyny nie 

Gdybym miał fundament

Życia, w końcu uśmiechnąłbym się

Wiadomo, nie zawsze dobrze

Być musi, ale gorzej było

Rozpadło się jak w drodze 

Auto, teraz wieź mnie kobyło

Złośliwość rzeczy martwych

Zmian się nie doczekam

Pośród druchów dawnych

Przyjacielu nadbiegam

Czas... zmienił cię

oszczędził cierpień

Powiedziałeś "Kocham Cię"

Do damy serca, pięknie

Ja się wyżalę, nie mam 

Siły, chęci, dnia bez kofeiny 

W końcu test życia zdam 

Może będą zaręczyny

Pomarzyć daj, wysłucham cię 

Jak dawniej, bo każdy przyjaciel

To jedno właśnie wie 

Nigdy nie było inaczej...

Lecz teraz powiedz 

Proszę, gdzie tak patrzą

Dla nich jest ten, to wiesz 

Pieniądz najlepszą płacą 

Mnie biednego nikt tu nie chce 

Paranoja to jedyne co mam

Pragnę czegoś więcej

I choć mnie zapomnieli, ja ich znam

Każdy słabość okazuje skrajnie inaczej

Często płacze, łez potok

Inny w sercu ma kre która pływa na dnie

A jeden na milion wykonuje skok 

Pewność mam i to mnie trzyma

Kiedyś będzie przyjaciel

Ważny jak rodzina 

I będzie tak jak dawniej... inaczej...

Pragnę to zmienić

W szklarni poglądów, sami, zwyciężeni
Pragniemy wykrzyczeć swoje zdanie, nie możemy
Dojrzewamy, uczymy się, wbrew starym wartościom
Nie dajemy się zmylić, do prawdy już prosto

Wnet słyszymy zew, nieodporni na impuls
Dają nam nadzieję końca cierpień.. psikus..
My baranki na rzezi, ogłupieni przemowami
Przegrywamy bitwę, zostajemy sami...

Kto manipuluje dowiedziono nam dawno
Wielki światowy rząd nazwany spółką jawną
Partnerstwo i pomoc wśród elity grona
Nikt nie zadaje pytań, prawda wygłoszona

Wierzymy w karme, przeznaczenie, wolny wybór
Łudzimy się etyką, religia, kwestią gustu bądź wstydu
To wszystko na nic i marne nawet działanie przeciw
Pieniądz rządzi światem, nikt nie pyta osób trzecich...

Taki tam szeleszczący wierszyk ;)

Wicher wieje, wiatr szaleje
Płaczą lasy, szepcą knieje
Nieszczęśliwie w szybę stuka
Chłód i deszcz, niejedna struga

Wraz z deszczem szaleją dusze
W serce biją szare kusze
Słychać strzały i syk z góry
Sądzi szczerze bez obłudy

Ten co żywo żywot daje
Przy którym nawet czas staje
Porywiste wiatry gasną
I łzy mają myśl też własną

Tam z wysoka, z nieboskłonu
Razi za pomocą gromu
Co dał dawno teraz bierze
Bóg, co w każdej był już erze

O sobie w poezji ;)

Coś targa emocjami i nie wiem dlaczego
Stare już mnie męczy, dusza pragnie nowego
Tyle doznań ile ścian targa mną w sekundzie
Minęło wiele lat, ja wciąż w pierwszej rundzie

Emocjami zabijam otaczające mnie fobie
Żadne tchnienie już dawno nie mieści się w normie
Nie narzekam już na ułudę i niedosyt
Wena mnie prowadzi, reszcie został tylko podziw

Każdy młodopolski poeta chciał tej nirwany
Kochany czy odrzucony, był częścią pokonany
Dziś inaczej określę się mianem spełnionego
Gdyż ma dusza i ciało łączą wenę do jednego

To jest ten stan umysłu, paradoks życia
Chcąc lepszego bytu, nie ma lepszego bycia
Pewność mym sztandarem, to wywyższa mnie nad innych
To normalny ja, bo najdziwniejszy z dziwnych

Piersi

Dziś tematem poruszonym będzie narząd opiewany 

Który choć prostej budowy i w licznie mnogiej

Obiektem męskich starań, gdyż miesza w głowie

I gdy się go widzi jest wręcz odruchowo zapamiętany

Gładki na zewnątrz, najpiękniejszy w świecie 

Naturalnie postawny niczym powojenny pomnik wodza

Przez wszystkich lubiany, przynoszący urodzaj

Uzupełnia najpiękniej posturę kobiecie

I czy on potrzebny by istnieć w pełni ?

Zawróci rozwój czy postępu jest zapowiedzią ?

Nazwać go narzędziem czy też pięknem dokonanym ?

Dla mnie ważny, przyćmiewa mi słońca wstęgę promieni

Lepsze dni zwiastuje, choć ekonomiści jak go upiększyć nie wiedzą

Tym Hera, Zeusa pokonuje w byciu pięknym na Olimpie marnym

Pierwszy sonet

Ignorancja na ludzkie cierpienie władzę prawi dookoła
Jedni chcą być lepsi, drudzy niczym mnich o nic nie proszą
W samotności, bólu, nirwanie swe dusze ku lepszemu unoszą
Dla trzecich zaś życie to żart, a wbrew pozorom prawda zawsze goła

Wszyscy pragną lecz w innym tego sensie, uczucia określają
Nie wyrzekną się marzeń jak bogacz dobytku swych przodków
Szukają niektórzy tego czego nie mogli doznać nawet w zarodku
I jak pisarz proszą o ostatecznego nadejście, bo nic prócz tego nie mają

Ale czy to słuszne i tak jak w zwojach wyższego nam pisane ?
Czy też obraliśmy kurs by stalowe nerwy niczym  łańcuchy zrywać ?
A może istniejemy, gdyż to rzecz nam przez samych siebie oddana ?

Jedna jest prawda w prawie i śmierć prowadzi egzekucję bądź goi ranę
Człowiek wiedziony jest przez gąszcz, by każdy jeden dech zdobywać
Póki istnienie jest słuszne, póty dusza sądzi sama i wnioski głęboko ukrywa

Mam nadzieję że się spodoba :D