Pośród kilku drzew nad Dunajcem pięknym
Siedzieli młodzi w uścisku namiętnym
Chwila nie mijała, a wiła się jak w wieczność
Przy takiej atmosferze nawet chmury zaczęły blednąć
Słońce promieniało niczym dziecko w dniu urodzin
Czas spowalniał w miarę upływu godzin
Wiatr wprowadzał w życie powiew czyniący dreszcze
Poeta lokalny przy tym cytował wiersze
O urodzie swej damy, choć nigdy nie wystarczająco
O tym jak w chłodny dzień przez uczucie mu gorąco
O planach na przyszłość i ślubnym kobiercu
By nie zapomniała kto ma ją głęboko w sercu
Trzymają się za ręce, zapomnieli o świecie
Lat po dwadzieścia, a w głowach ich już dziecię
Chłopczyk, czy dziewczynka? Nie nam to już wiedzieć
Teraz trzeba ich zostawić, by mogli sami posiedzieć...
Mam nadzieję, że się podobało :D
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz