Na ławce

Nie miałem tego stanu już bardzo dawno
Rozmyślałem o życiu moim jak bagno
Pewny siebie i samotny do cna
Samotna każda część mego DNA
Myśl się przewija, wizja prorocza
Widzę co jest i kuje po oczach
To wspomnienie, wzrok anielski
Nie pamiętam słów, lecz głos sielski
Chwila ta umknęła, przepadła...
Mam nadzieję do teraz, że nie do diabła
Taka karma, los mi nie sprzyja
A wspomnienie zostaje, wina niczyja..

Puk, Puk

Puk, puk ! Otwórz bramy serca
Daj obdarzyć się miłością i nie przestań
Być sobą, bo za to Cię kocham
Niedostępna, choć towarzyska..

Wzrok twój budzi do patrzenia dalej
Myśli oplatają tylko wspaniałe
Serce przyspiesza, zaczyna walić !
Gdybym nie mógł Ciebie kocha wolałbym się ..

Lecz doczesne sprawy bledną w blask nadziei
Teoretycznie matki głupich, przy niedzieli
Nadzieja to ty i o głupocie nie wspomnę
Nadzieja we mnie zemrze gdy ujrzę twe ciało..

Rytm wybija teraz inna, wyższa siła
Choć nie jest wroga, to specjalnie dla nas miła
Nie ma Cię jeszcze, w oczekiwaniu nadal trwam
Chociaż Cię nie znam, to i tak najszczerzej Cię...

Wena się pojawia

Każdy potrafi komponować pieśń swego życia
Nieważne jak długo i dlaczego są w niej podbicia
Chwile też słabsze, co zwykle prze smutek się staje
Jedno jest pewne, każdy tym kim trzeba zostaje

Masz problem z pracą, rodziną czy przyjaciółmi
Ten aspekt życia poza ramy powszechne ujmij
Staraj się patrzeć na świat pod trochę innym kątem
Wtedy prosta linia życia okazać się może zmian trójkątem

Nie jestem jakiś inny, czy odosobniony bardzo
W gruncie jak wy żyję i godzę się z tą prawdą
Niczym Ikar zawsze pragnąłem wzbić się na wyżyny
Tak jak wy przez czyny, ja swój byt wyznaczam przez rymy

To jest skutek, nie szukaj przyczyn, są daleko
Czytając co tu piszę widzę filozoficzny bełkot
Tak to już jest i nawet radość mi to teraz sprawia
Gdy po miesiącu cierpień wena się pojawia

Tyle do przeżycia

Całkiem przypadkiem zaczęła się znajomość ta

Głupi komentarz, potem wiadomość otrzymałem ja 

Ponury wieczór, gdy humor nie dopisywał szczerze 

Przeczytałem, że pomyłka, a trwałem w dobrej wierze

Minęło godzin sporo, w sumie to dwadzieścia dwie 

Drugie zdanie przypadkowo otrzymane od niej 

Myśl mnie naszła, przeczucie, może na modły odpowiedź 

Na dnia poprzedniego, dokonaną w sercu spowiedź..

Raz kozi śmierć, nawiązaliśmy szybko dialog krótki 

Myśli odeszły złe i chęć topienia się w szklance wódki 

Poczuwałem się do tego, by jej przywrócić wiarę 

Myślicielka, Bogini ku zdziwieniu narzekała stale 

Jak to jest pytałem w sercu przez godzin wiele

Że tak świetną dziewczynę tłoczą smutku strumienie 

Niebawem pierwszy telefon, niespodziewana nagroda 

Krótko ponad godzinę rozmawialiśmy, jaka szkoda..

Dała się poznać na tyle, iż wiem, jestem tego pewny

Gdy wszyscy śpią, ona żyje cała, pragnie życia w pełni 

Lecz co można poradzić, jeśli wsparcia znikąd 

Przyjaciel nie wspiera, jakby całkiem znikł stąd 

I choć początek to historii o tej pięknej dziewczynie 

Na tym etapie znajomości już wszelka wątpliwość ginie 

Manifest wręcz błagalny przy kobiecie tej się nasuwa 

Jeśli mam ją słyszeć tylko w nocy, to niech noc będzie długa...

Dla tajemniczej D.E...

Skopiowane z mojej głowy, wrażenie pierwsze
Zwykła dziewczyna, która wie gdzie jest jej miejsce
Rozmowa nie potrwa długo, miło się w sumie gada
Nie byłem wtedy świadom jaki dar do mnie spada

Odpowiada mi jej świetny charakter szczerze
Jeśli zrobiła krzywdę komuś, nigdy nie uwierzę
Na papierze, na tablicach, złotą nicią wyszyć muszę
Jej oblicze, które będąc setki mil stąd krzepi duszę

Me katusze nie są niczym ważnym, gdy jej uśmiech
Promienieje na twarzy, jak po ciężkim dniu już uśnie
Mogę też dla nie trzymać niczym Atlas niebo w pojedynkę
Jeśli trzeba będzie, to całkiem przez to chętnie zniknę

Poświęcenie, tracę głowę, zmieniam stan mych myśli
Serce bije mocniej, płomień bladej duszy tli
Ostatnie tchnienie, warte wytarcia jej niebiańskich łez
W ogień pragnę skoczyć, jeśli smutek zranić ją chce....

Dla tajemniczej D.E...

O Kobrze dla Kobry

Poznana dawno, bogini, muza która uśmiech daje

Czasem mam wrażenie, że czas przy niej staje 

Nie nadaje się tu żadne słowo, by opiewać tu jej piękno 

Mam nadzieję spotkać ją i oznajmić tylko jedno 

Doskonałość w takiej formie to grzech ponad miarę 

Ty przewyższasz ją ponad niewyobrażalną skalę 

Uroda to nie wszystko, miłuję twój charakter 

Tak szczerze krystaliczny, nie do przelania na papier

Zatem wiesz już jaki do Ciebie mam stosunek boska 

Gdy rozmawiam z tobą, zostaje tylko o Ciebie troska 

Ból odchodzi jakby nagle w błogie zapomnienie 

Cóż może więcej, gdyś jest kobietą-marzeniem 

.

.

Z dedykacją dla tej jednej ;)

Plan prosty..

Nostalgiczny początek końca bycia w tyle
Czas nadszedł, pragnę czerpać z życia byle
Więcej niż wcześniej, nie marzyć, nie chcieć
Osiągnąć swój cel i wszystkiego nadto mieć...

Nie chodzi tu o pieniądz, który świata dyktuje reguły
To szczęście celem i chwała, miłość, co rujnuje mury
Ponad podziałami wyższość i wytrwałość w dążeniu
A nie jak do tej pory pozostania chęć w cieniu...

Odnowić stare znajomości, bo kiedyś zaufałem przecie
Pragnąłem wspólnego dobra, najzwyczajniej w świecie
Coś się sypie, zwykle bywa przez przypadek, szkoda...
Jeśli ma naprawić to mój bolesny upadek; zgoda...

Podsumowując plan na najbliższy okres życia prosty
Nie zapomnieć po co wstaję, być bez picia radosnym
Znaleźć sens w tym co proste i kochać codziennie
Być piewcą, dać uczucie,spełnić marzenie...