Wybór

Wybór, choć trudny bardzo, pewnie sprostasz
Nie wahaj się, oświecenia pod koniec doznasz
Ciężka sprawa zaraz lekką się staje..
Gdy rozum sercu całą władzę daje...

Siedzieć samotnie w domu gdy za oknem śnieg
Czy może rozpatrzeć po marzenia bieg
Z cichą nadzieją liczyć na telefon od niej
Lub brać się w garść i zadzwonić skromnie
Z pytaniem co dziś słychać, cześć misiaczku
jest bardzo fajnie, proszę, przyjdź od tak tu
Może samemu przyjść, masz w życiu tyle wyjść
Że chcesz więcej niż tylko rutynowo żyć

Wybór, choć trudny bardzo, pewnie sprostasz
Nie wahaj się, oświecenia pod koniec doznasz
Ciężka sprawa zaraz lekką się staje..
Gdy rozum sercu całą władzę daje...

Kupić kwiaty, a może lampkę wina
Wybrać dramat, czy klasykę kina
Elegancko dotrzeć na ptasie trele
Albo i skromniej, będzie weselej
Buziak, może podam tylko dłoń
Przytulę mocno, skroń na skroń
Cel to wybór także, przybywasz szukać marzeń
Czy oczekiwać na dalszy rozwój zdarzeń

Wybór, choć trudny bardzo, pewnie sprostasz
Nie wahaj się, oświecenia pod koniec doznasz
Ciężka sprawa zaraz lekką się staje..
Gdy rozum sercu całą władzę daje...

Rejs na tratwie, czy na pirackiej łodzi
Sprzeciwiać się jeśli każdy się godzi
Starać się, pękać mentalnie byle być u celu
Czy może wybrać ślepo, a nie tak jak wielu
Nie musi być to mądre, umysł wahanie rodzi
Nie musi prosto z serca płynąć, bo to zwodzi
Daj ponieść się emocjom, idź w życiu zawsze prosto
Ścieżką nawet która zakręcona bardzo ostro

Wybór, choć trudny bardzo, pewnie sprostasz
Nie wahaj się, oświecenia pod koniec doznasz
Ciężka sprawa zaraz lekką się staje..
Gdy rozum sercu całą władzę daje...

Dziękuję osobom które dają mi siłę do dalszego pisania, kocham was <3

Polecane Strony

Miłość to ściema :
https://www.facebook.com/Milosctoosciemaa

Mój Fanpage:
https://www.facebook.com/BartlomiejPawlikowskiFanpage?ref=hl

Poczta:
bartek40000@gmail.com

To nie ogień pali myśli

To nie ogień pali myśli
Nie woda gasi pragnienie
Ziemia zmarłych już nie grzebie
A wiatr istnieć pragnie w matni

Gdyż kochałem Cię nad życia
Bo nie jedno poświęcałem
Byś stała się mym ideałem
Miłość to chęć z tobą bycia

Niewypowiedziane

Już nie pamiętam czasu gdy lepiej
żyło się nam, teraz ja bez Ciebie
Na sercu lżej gdy myśli zawodzą
Bądź moja, bądź jak dawniej sobą

Pamiętam ten dzień na imprezie siedziałaś
Jako jedyna z wielu słów nie wypowiadałaś
podszedłem wtedy, bo humor dopisał
Nie ma cię tutaj.. dzisiaj

Nie dają spokoju westchnienia pamiętne
pamiętam każde twe słowo, intencję..
I nie wypowiedziany wyraz z ust mych, a szkoda
moja to wina, noc była młoda...

Pokutuję sam w boleści serca
Widziałem dzisiaj Cię, najpiękniejsza
Wtedy wiedziałem, bo wena prowadziła
Nie przyspieszyłem kroku, sekunda, to była godzina

Smutek duszy, łza w mym oku
Wchodząc na most myślałem o skoku
Lecz widok twój przypomniał dobrze
Na czym mi zależy i bym odparł fobię

Nieopisane historie, wyblakłe zdjęcia
Twoje ciało i moje objęcia
Dusza za duszą w rytm błędnych kroków
Ja czuwam, byś miała zapewniony spokój...

Takie tam inne historie..

Napisałbym coś o życiu, ale 

nie chce narzekać ani chwalić

mówiąc jest wspaniale 

chciałbym czasem zabić..

Nie tylko ja a pewność wielka 

Nie wiem co ze sobą zrobić 

Taka tam życiowa rozterka 

Zostawić, czy pić by bardziej sie dobić

Memento Mori codziennie 

Cmentarz zza okna woła 

Jestem sam, a w sercu bezdennie

Choć nie czas i miejsce, to na mnie pora 

Rozterka, czy argument

Myślenie tak, a czyny nie 

Gdybym miał fundament

Życia, w końcu uśmiechnąłbym się

Wiadomo, nie zawsze dobrze

Być musi, ale gorzej było

Rozpadło się jak w drodze 

Auto, teraz wieź mnie kobyło

Złośliwość rzeczy martwych

Zmian się nie doczekam

Pośród druchów dawnych

Przyjacielu nadbiegam

Czas... zmienił cię

oszczędził cierpień

Powiedziałeś "Kocham Cię"

Do damy serca, pięknie

Ja się wyżalę, nie mam 

Siły, chęci, dnia bez kofeiny 

W końcu test życia zdam 

Może będą zaręczyny

Pomarzyć daj, wysłucham cię 

Jak dawniej, bo każdy przyjaciel

To jedno właśnie wie 

Nigdy nie było inaczej...

Lecz teraz powiedz 

Proszę, gdzie tak patrzą

Dla nich jest ten, to wiesz 

Pieniądz najlepszą płacą 

Mnie biednego nikt tu nie chce 

Paranoja to jedyne co mam

Pragnę czegoś więcej

I choć mnie zapomnieli, ja ich znam

Każdy słabość okazuje skrajnie inaczej

Często płacze, łez potok

Inny w sercu ma kre która pływa na dnie

A jeden na milion wykonuje skok 

Pewność mam i to mnie trzyma

Kiedyś będzie przyjaciel

Ważny jak rodzina 

I będzie tak jak dawniej... inaczej...

Pragnę to zmienić

W szklarni poglądów, sami, zwyciężeni
Pragniemy wykrzyczeć swoje zdanie, nie możemy
Dojrzewamy, uczymy się, wbrew starym wartościom
Nie dajemy się zmylić, do prawdy już prosto

Wnet słyszymy zew, nieodporni na impuls
Dają nam nadzieję końca cierpień.. psikus..
My baranki na rzezi, ogłupieni przemowami
Przegrywamy bitwę, zostajemy sami...

Kto manipuluje dowiedziono nam dawno
Wielki światowy rząd nazwany spółką jawną
Partnerstwo i pomoc wśród elity grona
Nikt nie zadaje pytań, prawda wygłoszona

Wierzymy w karme, przeznaczenie, wolny wybór
Łudzimy się etyką, religia, kwestią gustu bądź wstydu
To wszystko na nic i marne nawet działanie przeciw
Pieniądz rządzi światem, nikt nie pyta osób trzecich...

Taki tam szeleszczący wierszyk ;)

Wicher wieje, wiatr szaleje
Płaczą lasy, szepcą knieje
Nieszczęśliwie w szybę stuka
Chłód i deszcz, niejedna struga

Wraz z deszczem szaleją dusze
W serce biją szare kusze
Słychać strzały i syk z góry
Sądzi szczerze bez obłudy

Ten co żywo żywot daje
Przy którym nawet czas staje
Porywiste wiatry gasną
I łzy mają myśl też własną

Tam z wysoka, z nieboskłonu
Razi za pomocą gromu
Co dał dawno teraz bierze
Bóg, co w każdej był już erze

O sobie w poezji ;)

Coś targa emocjami i nie wiem dlaczego
Stare już mnie męczy, dusza pragnie nowego
Tyle doznań ile ścian targa mną w sekundzie
Minęło wiele lat, ja wciąż w pierwszej rundzie

Emocjami zabijam otaczające mnie fobie
Żadne tchnienie już dawno nie mieści się w normie
Nie narzekam już na ułudę i niedosyt
Wena mnie prowadzi, reszcie został tylko podziw

Każdy młodopolski poeta chciał tej nirwany
Kochany czy odrzucony, był częścią pokonany
Dziś inaczej określę się mianem spełnionego
Gdyż ma dusza i ciało łączą wenę do jednego

To jest ten stan umysłu, paradoks życia
Chcąc lepszego bytu, nie ma lepszego bycia
Pewność mym sztandarem, to wywyższa mnie nad innych
To normalny ja, bo najdziwniejszy z dziwnych

Piersi

Dziś tematem poruszonym będzie narząd opiewany 

Który choć prostej budowy i w licznie mnogiej

Obiektem męskich starań, gdyż miesza w głowie

I gdy się go widzi jest wręcz odruchowo zapamiętany

Gładki na zewnątrz, najpiękniejszy w świecie 

Naturalnie postawny niczym powojenny pomnik wodza

Przez wszystkich lubiany, przynoszący urodzaj

Uzupełnia najpiękniej posturę kobiecie

I czy on potrzebny by istnieć w pełni ?

Zawróci rozwój czy postępu jest zapowiedzią ?

Nazwać go narzędziem czy też pięknem dokonanym ?

Dla mnie ważny, przyćmiewa mi słońca wstęgę promieni

Lepsze dni zwiastuje, choć ekonomiści jak go upiększyć nie wiedzą

Tym Hera, Zeusa pokonuje w byciu pięknym na Olimpie marnym

Pierwszy sonet

Ignorancja na ludzkie cierpienie władzę prawi dookoła
Jedni chcą być lepsi, drudzy niczym mnich o nic nie proszą
W samotności, bólu, nirwanie swe dusze ku lepszemu unoszą
Dla trzecich zaś życie to żart, a wbrew pozorom prawda zawsze goła

Wszyscy pragną lecz w innym tego sensie, uczucia określają
Nie wyrzekną się marzeń jak bogacz dobytku swych przodków
Szukają niektórzy tego czego nie mogli doznać nawet w zarodku
I jak pisarz proszą o ostatecznego nadejście, bo nic prócz tego nie mają

Ale czy to słuszne i tak jak w zwojach wyższego nam pisane ?
Czy też obraliśmy kurs by stalowe nerwy niczym  łańcuchy zrywać ?
A może istniejemy, gdyż to rzecz nam przez samych siebie oddana ?

Jedna jest prawda w prawie i śmierć prowadzi egzekucję bądź goi ranę
Człowiek wiedziony jest przez gąszcz, by każdy jeden dech zdobywać
Póki istnienie jest słuszne, póty dusza sądzi sama i wnioski głęboko ukrywa

Mam nadzieję że się spodoba :D

Nie dla każdego

Moje życie, jak pasmo nieszczęść ciągnie się zawiłe
Żyć tu i teraz, doświadczać cierpień nie jest miłe
Manipulacja ze strony rówieśników, to rutynowe
Gdy wyzwiska się kończą, to zaczynają się nowe

Nikt nie pamięta chwili gdy potrzebował wsparcia
Pewnie większość mi bliskich nie zna mego rozdarcia
Tylko w klatce trzymam marzenie z serca głębi..
Samotność oko w oko ze sobą, inni bezwiedni..

Myślę bez sensu to ciągnąć, po co mi marzenia
Przecież i tak śmierć to sens mego istnienia
Tutaj stawiam pytanie, a odpowiedź chciałbym dostać
Po co mam się poddać jeśli mogę więcej doznać ?

Pewnie teraz myślisz, że to bardzo nielogiczne
Pisać o swym bólu i być pozytywnym w tym liście
Nie uważam tego za głupotę wręcz przeciwnie sądzę
Jeśli było źle, musi być lepiej - Do tego dążę !

Nad Dunajcem

Pośród kilku drzew nad Dunajcem pięknym
Siedzieli młodzi w uścisku namiętnym
Chwila nie mijała, a wiła się jak w wieczność
Przy takiej atmosferze nawet chmury zaczęły blednąć

Słońce promieniało niczym dziecko w dniu urodzin
Czas spowalniał w miarę upływu godzin
Wiatr wprowadzał w życie powiew czyniący dreszcze
Poeta lokalny przy tym cytował wiersze

O urodzie swej damy, choć nigdy nie wystarczająco
O tym jak w chłodny dzień przez uczucie mu gorąco
O planach na przyszłość i ślubnym kobiercu
By nie zapomniała kto ma ją głęboko w sercu

Trzymają się za ręce, zapomnieli o świecie
Lat po dwadzieścia, a w głowach ich już dziecię
Chłopczyk, czy dziewczynka? Nie nam to już wiedzieć
Teraz trzeba ich zostawić, by mogli sami posiedzieć...




Mam nadzieję, że się podobało :D

Wyznanie

Gdybym był wszechmogący, zamienił bym nas
W coś czego nam brakuje, czas...
Sprawiłbym dla Ciebie koronę ze szczęścia
Berło z czułości matczynej, jako tron twój wszechświat

Ach.. Piękne to zamiary..
Lecz zanim coś odłożę, to będę już stary
Ale wciąż mam nadzieję, że pomożesz mi mentalnie
Pragnę pielęgnować naszą miłość nieustannie

Mogę Ci tylko zerwać z łąki kwiatów bukiet
Gdy jesteś głodna, ulubione ciasto upiec
Powiedzieć dziękuję, że jesteś ze mną
Przysiąc Ci wierność, Tyś dla mnie jedną

Nie wyobrażam sobie życia bez mojej damy serca
Wyjątkowej i jedynej w głębi duszy potrzebnej do szczęścia
Jesteś moją królewną, ja dla Ciebie chcę najlepiej
Tak mi podpowiada wnętrze, reszta zależy od Ciebie

Na usprawiedliwienie mojej marnej postawy
Przypomnę tylko, że każdy ma wady
Za to kocha się przecież drugiego człowieka
Moje serce wbrew pozorom nie próżnuje, gdy na Ciebie czeka

Każda sekunda w samotności wciąż zabija
My nieśmiertelni przy sobie jak chwila..
Ulotna niczym liść na wietrze życia zrozum
Ty moim ideałem, mówi Serce i Rozum

Wraz z narodzeniem świata byliśmy sobie przeznaczeni
Błogosławieństwo otrzymaliśmy od Matki Ziemi
To nigdy się nie zmieni, nawet chcąc nie zniszczysz tego
Początek związku zwykle początkiem czegoś dobrego...


Dziękuję za chwile uwagi i proszę o ocenę moich wypocin ;)

Internetowa bliskość

Był chłodny marcowy wieczór gdy poznali się na czacie

Ona trochę chorowała jak to czasem bywa ,znacie

Miała piękne blond włosy i choć on jeszcze nie wiedział

To skrycie w sercu zalążek dobroci do damy siedział

Wymienili się danymi Ona : 'jestem Paulina'

'Miło poznać ,Bartek' tak rozmowa się zaczyna 

Miał nadzieję porozmawiać o tym co u niej słychać

Skrycie w sercu sądził 'Nie mogę bez niej oddychać' 

Tak mijały im minuty przy ciekawej konwersacji

Nie wiedział dlaczego poczuł się jak w filmie akcji

Coś mu w głowie zaświtało ,lecz nie wiedział co to

Drugi głos tej paranoi prosił 'przestań idioto'

On nie słuchał prosił tylko aby to nie był sen

Błagał w skryciu Pana Boga 'niech to będzie ten dzień'

Napisał jej krótki wierszyk i choć myślał ,że się zbłaźni 

Oczekując na jej wyrok był jak karp w parowej łaźni

Jak ogniki zaświeciły jego zielonkawe oczy 

Teraz wiedział ,że za damą w ogień skoczy...

Gdy pisała 'zaraz wracam' jego dusza umierała

Patrząc w ekran akcja serca momentalnie zastygała

On chciał przy niej ,choć przez pismo poczuć duszę pokrewną

Paulina nie wiedziała lecz była mu w tym potrzebną

On nie wiedział ,że to było im obu pisane

Wtedy myśląc o niej nie jak dziewce ,ale damie

Wznosił ręce do góry w geście zachwytu z przyjaźni

Każdy był tym co napisał ,chociaż tylko w wyobraźni... 

'Nie dam rady nie tęsknić za tą cudną kobietą,

Bez uczuć do niej nie byłbym poetą'

To myśląc napisał następny wierszyk

Miał nadzieję że kobieta go nie odrzuci po raz pierwszy

Spotkał się z jej aprobatą co go mocno uderzyło

Niczym fala po wybuchu ,że aż zadudniło

Chciał ją zobaczyć w realnym świecie

Gdyż czuł się mężczyzną przy tej kobiecie

Chciał ja wychwalać i hymny o niej pisać

Niestety bez muzy nie mógł nawet oddychać

Uzależnił się od myśli 'kiedyś ją zobaczę'

Lecz dalej głos fobii powtarzał 'Nie da się..'

Nie mógł się pogodzić z myślą o tak marnym końcu

Chociaż kochał ,a nie wiedział jeszcze jak był w kojcu

Myśląc 'powiem co mi zawsze leżało na wątrobie

z tobą moja kochana przezwyciężę fobie

Między niebem ,a Ziemią patrzeć na obraz nieba

Przy Tobie taka nachodzi mnie potrzeba

Znajomość ze mna nie przyrządzi Ci krzywdy

I nie dam Cię zranić kochana nigdy !

Wiem co pewnie chcesz powiedzieć ,ale cóż

Mam dylemat bo pisałem "Kocham" już

Myślisz że ja jestem taki jak inni

okrutnik i cham ,lecz podobno niewinny'

Ta dywersja co do mojej osobowości

Nie przysposabia mnie do radości

Gdy siedzę przy damie to zawsze mój umysł

Widzi tam Ciebie . Na pewno rozumiesz !

Twoje piękno nieskalane jak poczęcie Boga

Stracić z tobą choć sekundę to prawdziwa trwoga

I mówiąc o tym powiem nareszcie

'Przyniosłaś do życia mojego ogromne szczęście'

nie było jej parę dni ,on nie chciał zapomnieć

Tonął w morzu samotności ,chciał jej twarz przypomnieć

Lecz ona nie dawała znaku , a na profilu komunikator

'niedostępna ' rozgłaszał światu,chociaż to pewnie zator

Zastój pomiędzy tą parą samotnych w sieci

Nikt z nich nie wiedział kiedy wyszli za śmieci

Nie oglądali się za siebie tylko mieli tą złudną nadzieje

Oboje myśląc o drugiej połówce ,likwidując cudze cierpienie

Płomyk nadziei wskazywał na to że razem będą...

Tekst ten został napisany ponad rok temu, a imiona w nim zawarte są przypadkowe

Z okazji 11 Listopada

Walka

Życie, szkoła przetrwania dla wytrwałych
To jak je prowadzimy zależy od nas samych
Także gdzie, z kim i kiedy obieramy ścieżkę
Trzeba dobrze wybrać, a wybory mamy ciężkie

Patrząc w lustro nie jeden powie "Ale potwór"
Inny choć widzi, prowadzi prawdzie opór
Samotne życie,  bez celu i chęci nie jest łatwe
Trzeba prowadzić manifest i zamienić sen w prawdę

Odosobnienie od zaranie dziejów razem z nami
By to odeprzeć trzeba usiąść za sterami
Z marzeniami, najlepiej o drugiej połowie
Pośród zgiełku bitwy, wtedy trochę ciszej w głowie

Walka jest dla każdego i dlatego walczmy
Kiedy zabrzmi róg, z alter ego tańczmy
By na końcu ścieżki mogliśmy mówić szczerze
Osiągnąłem cel, teraz mogę kochać Ciebie

Powiew Ciszy

Życie na krawędzi moralności, ciągła impreza

Do tego dzisiaj każda młoda osoba zmierza

Patrząc wstecz widzi tylko kilku znajomych

Przez to po kilku latach wielu wykończonych

Powrót do domu, a w głowie słowo bania 

Na chamski podryw nie jednorazowo starania

Chociaż to się w końcu nudzi, nie czas w miejscu stanie

I opinia się nie zmieni, lecz jak z marmuru zostanie

Już byłem w tym stanie, pozostał tylko powiew ciszy

Życiowy blef by nie widzieli, to sercowy zryw niszy

Wydaje się to głupi i niepotrzebne nikomu

Człowiek zmienia zdanie będąc samotnie w domu

Dusza płacze, ciało pragnie uciec- nie ma dokąd 

Patrząc na przyjaciół serce zmienia osąd

Było się wielkim, a teraz wielkość określa się w myślach

Można być za słabym, lecz lufy do skroni nie przystaw

Życie to walka i kabaret jednocześnie od startu do mety 

Jesteś jak DJ dobre i poniżej poziomu sety

Nie mi oceniać jak to i po co żyjesz teraz 

Dziś się poddając nie żyjesz... umierasz

Powiew ciszy chłodny niczym wiatr z cmentarza 

Niektórzy się zlękną, inny powie tak się zdarza 

Cisza niczym takt i słowo, najgorsza sama 

Dla mnie ciągle zacna niczym najpiękniejsza dama 

specjalne podziękowania dla osób które mnie natchnęły tj 

-Andrzej Jankowski

-Konrad Iglar 

oraz dla tych którzy chcieli pomóc ale im sie nie udało :D

-Klaudia Czajka

-Robert Popielarski

-Jarek Sroka

-Dawid Kulikowski

Dziękuję :D

Gwieździsta noc

Gwieździsta noc rozświetla ulice po brzegi
Amor trafia strzałą, a trafiony zaczyna przedbiegi
Jeden pieniądz dziś wyda na imprezę wieczorem
Drugi w kwiaciarni powie "Bukiet róż biorę"

Obojętne na którym skrawku to Ziemi
Schemat tej nocy do końca się nie zmieni
Czy na zabawie, czy może na wypadzie
Tam czyha to i nie wie jak na razie

Zacznie się zbiór chwil przy tym drugim
Będzie im wesoło czy polecą łez smugi
To nie do końca musi się kończyć dobrze
Lecz jedno wiem ja z moimi wyznaniami zdążę

Chociaż w nostalgii samotnie przy biurku
Wierzę dziś w los zawsze na posterunku
I na jedyną wiem nigdy nie skończę czekać
Jeśli to czytasz nie musisz jak ja zwlekać

Warto...

Dziesięć dni do świąt, wtedy będą się tliły znicze
Zapełnią się cmentarze bo kiedyś opustoszały ulice
Każda litera jak i data znaczyły więcej niż teraz
Z każdym kolejnym dniem wokół młodzież umiera

Pytanie czy to już czy może pożyję więcej
Dnia i godziny nie znam dlatego też nie pędzę
Brak planów tylko cele to mój sposób by przetrwać
Do celi warto dążyć jak i łatwo nić życia zerwać

Czasem chociaż prosto dążąc innych ranić
Nie można życia jak z placu dzieci nagich spławić
Los daje mi nadzieję i często też solidne manto
Nie trzeba chcieć lecz wystarczy żyć, bo ciągle warto

Dla Niej

Siedząc dzisiaj sam uświadomiłem sobie
Brak marnej pociechy w mej skromnej osobie
Ciepła brak również i tylko 40 % rozgrzewa
Niech przeczyta to osoba którą wiersz opiewa

Przy tobie jestem niczym Ikar z Dedalem w przestworzach
Moja miłość niesie się ku Tobie ospale.. po zorzach
Pewność w uczuciu do Ciebie to jedyna opoka
Niech wróci czas z tobą jak i łza do oka

Chcieć to móc, chciej mi pomóc przezwyciężyć niemoc
Za uczucie Twe chce się każdy korzyć heros
Korzyść nie mała bo i stawka większa niż życie
Łącząc serca Nasze nie pomniejsza się ich bicie ..

Życie w samotności

Dostałem nauczkę, los uczynił mnie biednym
Chciałem poznać Ją i być z Nią chcę jednym
Nie udało się, ponieważ jestem zbyt nieśmiały
Filozof samotnik pnący się na szczyt chwały

Daleka droga do celu bez róż w roli dywanu
Czasem w głowie sznur wijący w dali.. pomału
Nie jest mi obcy ból i cierpienie duszy samotnika
Brak miłości we mnie wysuszy pustelnika

Rok temu ..

Może to kiedyś wróci .....

Powstała kiedyś sekta u mnie w mieście
Byłem ja z kolegą i graliśmy w najlepsze
Nie myśląc o niczym innym trenowałem basket
Parę godzin dziennie zamiast pić na ławce

Piszę o tym bo poznałem wtedy wielu
Wracałem umorusany jak stół z TVN-u
Wszystko tylko po to by móc się wyżyć
Jestem graczem, gram po to by żyć

Rozkręcaliśmy się jak funkcja a kwadrat
Nowy przeciwnik z nami chętnie zagrał
Zdziwienie na twarzach było zwykle wielkie
Nie dowierzali ale graliśmy pięknie

Mijają miesiące a nas wciąż przybywa
Jeden skręca 5g drugi o 5 wygrywa
Cały tydzień gramy aż do pierwszej krwi
Tylko po to by spełnić najskrytsze sny

Była to historia moja piękna z życia
Teraz marzenia to powód wódki picia
Cały rok ekipa z jedynki nierozłączna
Nawet po rozbiciu buźki nikt nie zmądrzał

Październik się kończył i plan się powiódł
Do pierwszego śniegu gramy mimo mrozu
Melanż za melanżem teraz dominuje
Niebawem nikomu wieczór nie pasuje

Chowamy sprzęt zima się zaczyna sroga
Kieszeń mimo bogactw przeżyć jest uboga
A u Boga za picem wspomnienia te chowam
Pragnę by wróciły i nic nie dodam ..

Podboje

Dla niej 

Chłopak miał lat osiemnaście, koleżanka trochę młodsza

Jej dotyk to marzenie,dla niego była najsłodsza

Los tak chciał, że byli rzadko razem sami 

Lecz nikt nie przeczuwał że on zakochany

Planował spacer, imprezę, byle mieć pretekst

Za nieśmiałością poszły plany, razem z nimi kretes

To obojętne komu mówił o problemie 

Słuchali tego, bo romanse są dziś w cenie

Przyszedł czas, gdy zrobił pierwszy krok 

Trochę za późno wszedł w miłości krąg

Marzenie bycia z Nią silne jak nerwy chirurga

Słyszał ten takt, przy Niej jego serce współgra

Obojętna mu była opinia innych wokół

Muza to Ona jego podboje to dla niej cokół 

Tak prawdę mówiąc, to zostało mu jedno marzenie

Być tym jedynym dla niej na każde skinienie ....

Rozterka

Nagły przypływ weny ...

Mijają godziny, mijają też lata
I mija me życie bez pani tego świata
Czekam samotnie na przyjście damy
Boże.. czy będę wysłuchany ?

Topię me smutki, zapomnieć pragnę
Tak jest i było zawsze.. dokładnie..
Choć wiem, że dam radę.. niestety..
Nie jestem godny prawdziwej kobiety.

Boję się zranić mą skromną osobą
strach powiązany nie z sercem, a z głową
Pragnienie szczęścia tym razem silniejsze
Me Amo.. z tobą chwile piękniejsze

Pokaż że pragniesz, ja zrobię to samo
Dziś jako rycerz proszę cię damo
Daj mi ten powód by czuć się spełnionym
Pokochaj ! Obdarz uczuciem szalonym !

Tylko we dwoje

Wszystko zaczęło się od niewinnej randki
Podryw to był do pięknej swatki
Przypadek ? A jednak im się udało
Może dlatego że tak nigdy nie stało

Być albo kochać pytali wzajem
Wybrali miłość, serce nie kłamie
Choć wichry cierpienia targały młodych
Pragnienie spełnienia żądało zgody

Tak zrodzone uczucie z zauroczenia
Teraz się zmienia w poczucie cierpienia
Za drugą połowę chcieliby oddać życie
Godnie to przeżyć, tętna słyszeć bicie

Pewnego razu spadło jak grom z nieba
Dwa miesiące życia, a jego pot zalewa
Nic nie można zrobić, możecie czekać
Przekazał jej wiadomość - kochanie umierasz

Bez łzy niczym muza mityczna
Westchnęła ta bohaterka tragiczna
"Zanim odejdę bez Ciebie do grobu
Obiecaj ! Przyrzeknij przy Panu Bogu

Nigdy nie płakać po mojej śmierci
Gdy znajdziesz kobietę, kochać jej dzieci
Nie żyć w nostalgii tylko spełnić swe życie"
-Wtem kochanek wyciągnął nóż skrycie-

Jej stan był gorszy a on to przygotował
Sumienie by go dręczyło gdyby nie spróbował
"Już koniec kochana odejdę z tobą
Jesteś jedyną dla mnie osobą"

Te słowa mówiąc podciął swe żyły
Bez skazy związek krople skończyły
A luba reakcją szybką na to zdarzenie
Odcięła tlen i znikło cierpienie ..

Pech zakochanych

Historia pary.....

Zarażony życiem 
Zakuty w nostalgii
Zniszczony piciem 
Gdy bliscy umarli

Chciał być jak każdy
Mieć żonę i dzieci
Kupić dom na raty
A w tym dobre chęci

Blisko było szczęście
Lecz on sam daleko
Choć był przy kobiecie
I co w tym jest złego ?

Kochali się mocno 
Nie mieli bobasa
Lecz w domu smutno
Problemem jest kasa

Z dala od wygód
Mieszkali w środku lasu
Szukając przygód
Gdyż mieli dużo czasu

Wyszli na spacer 
Jak zwykle o wschodzie
Wnet deszcz jak laser 
Stanął na przeszkodzie

Skryli się pod drzewem
Całując namiętnie
Lecz wąż postępował
Ku nim konsekwentnie

Pełzał po plecach
Myślała że chłopak
Ugryzł w objęciach
Lecz było na opak

Nagle zemdlała
Już w domu pod kołdrą
I się przywitała
Z kostuchy hordą

Poranek nadszedł 
Chciał ją pocałować
Uśmiech mu zrzedł
Jak chciał ją oglądać

Ratunku szukał 
A jej wyschnięte ciało
Hen ku niebiosom
Już się kierowało

On niczym romeo 
Flaszkę wyjął z barku
Odeszłaś nadziejo
Jak pot spłynął z karku...

Uczucie

Wiersz o ... sami zdecydujcie. 

Miłość nie wybiera
Miłość prawdy szuka
Lecz czy ja odnajdzie
To inna nauka …

Człowiek dziś jak zwierze 
Czeka byle by przeżyć
W te słowa na papierze
Nie jest w stanie uwierzyć 

To psychiczna rozterka
Gdy na twym sercu cieplej
Gdy ktoś na Ciebie zerka
Uczucie to coś więcej

Chcesz pisać o tej damie
Lecz wolisz odejść w mroku
Czekać na jej wezwanie 
Siedząc przy jej boku

Boisz się ja zranić 
nie patrzysz się za plecy
I nie daj się omamić
Bo kochasz ja do śmierci ... 

 

 

Pozostawiam wam to do oceny ,gdyż nigdy moje teksty nie ujrzały światła dziennego.